Bauhaus – płyty

Bauhaus

Nie lubię Bauhausu. Mówię o zespole. Przejadł mi się cały ten gotycki blichtr, ten ponury nastrój grobowców, wampirów i pająków. Nie krytykuję, mówię o sobie. Jestem w innym miejscu.
I pewnie nie umieściłbym tutaj Bauhausu, bo kiedyś obiecałem sobie, że będę pisał jedynie o tych, których szanuję i lubię oraz o płytach, które mi się podobają, ale życie zawsze stawia na skrzyżowaniu jakieś cholerne ale. W nielubieniu Bauhausu nie ma nic oczywistego.

Bo – na przykład – bardzo lubię głos wokalisty. Peter Murphy ma barwę głęboko zapadającą gdzieś poza rozumem. Uwodzi na poziomie nastoletnich emocji. A te emocje są niezniszczalne w pamięci. To ten drugi powód sięgania po stare, irytujące nagrania. Bo pierwszym powodem jest płyta Burning From The Inside. Cudownie piękne dzieło, unikalne, mocne i lekkie, dołujące i zwiewne, kontrastowe jak ukształtowanie terenu ZSRR. Jak na ironię, to właśnie przy tej płycie Peter Murphy udzielał się najmniej, bo powalony zapaleniem płuc wegetował w szpitalu.
A potem zespół się rozpadł.

Powstali jako Bauhaus 1919 w Anglii w 1978 roku. Chociaż ich pierwszy album uchodzi dzisiaj za ikonę i prekursora rocka gotyckiego, to panowie nie zamknęli się w tym magicznym kręgu bez wyjścia. Czerpiąc garściami z The Beatles i Rolling Stones chętnie sięgali po glam rock, reggae oraz funk. Z każdej płyty wręcz wyłazi do tego fascynacja eksperymentowania z dubem. Na początku kochali pracę w studiu. Potem im przeszło.

Kiedy ukazała się ich najlepsza – moim zdaniem – i najbardziej popularna płyta, zespół od trzech dni już nie istniał. Historia muzyki zna setki przypadków, gdy arcydzieło zabijało twórcę. W tym wypadku stało się to w roku 1983.

Bauhaus odradzał się kilkukrotnie. Za każdym razem na krótko. Raz nagrali płytę koncertową. Raz nagrali płytę studyjną. Za każdym razem wielkie nadzieje wieńczyło mniejsze lub większe rozczarowanie. Gotyk się zestarzał. Bauhaus się zestarzał. Fani się zestarzeli. Członkowie zespołu się zestarzeli. I tylko konflikty międzyludzkie bywają odporne na upływ czasu.
Ale w bliznach nie ma niczego szlachetnego.

Dyskografia
Albumy studyjne:

• In the Flat Field (1980)
• Mask (1981)
• The Sky's Gone Out (1982)
• Burning from the Inside (1983)
• Go Away White (2008)

Live:

• Press the Eject and Give Me the Tape (1982)
• Rest in Peace: The Final Concert (1992)
• Live in the Studio 1979 (1997)
• Gotham (1999)
• This Is for When... (2009)

Kompilacje:

• Bauhaus 1979-1983 (1985)
• Swing the Heartache: The BBC Sessions (1989)
• Crackle (1998)
• Singles (2013)

Domyślna treść artykułu.

W każdym nowo utworzonym artykule pokaże się wpisany tutaj tekst. Wpisz więc tutaj domyślną treść nowego artykułu lub instrukcję dodawania nowego artykułu dla swojego klienta.

Muzyczny dziennik Jerza