David Gilmour – płyty
David Gilmour - Rattle That Lock
Michaël Boumendil wykonuje zawód tak współczesny, że w 1967 roku David Gilmour nawet go sobie nie wyobrażał, a w roku 2025 nie wyobraża sobie bez niego życia. Michaël Boumendil jest specjalistą od marki. Od jej kreowania, wzmacniania, ugruntowywania i tak dalej. Ale jest też muzykiem. To właśnie on odkrył, że markę wyróżnia i wspiera nie tylko logo, nie tylko barwa, ale właśnie muzyka. I tym się zajmuje: projektowaniem muzyki. Kiedy zadzwonił do niego David Gilmour z propozycją współpracy, roześmiał się i wyłączył telefon. Nie zwykł reagować na głupie dowcipy. Tyle, że Gilmour zadzwonił ponownie.
Bo David Gilmour podróżował akurat po Francji. Jak opowiadał później, ile razy usłyszał w radio jeden z dżingli zaprojektowanych przez Michaëla Boumendila, chciało mu się tańczyć. I chciało się dopisać do niego dalszy ciąg. Z taką właśnie propozycją zadzwonił. I tak powstała piosenka tytułowa. Jeszcze tylko tekst dopisała żona Gilmoura, Polly Samson. I już.
Czekałem na tę płytę. Od pierwszej zapowiedzi. A kiedy się doczekałem, przeczytałem też różne recenzje i wiedziałem, że będę w mniejszości. Bo mnie się ta płyta podoba. Bardzo.
Z pierwszej recenzji dowiedziałem się, że to słaba płyta, bowiem identyczna jak poprzednia, czyli On An Island, tylko gorsza. Inna recenzja informowała, że to płyta słaba, bo kompletnie inna od poprzedniej, czyli On An Island.
Nie warto wierzyć krytykom. Mnie też. Tylko, że ja nie jestem krytykiem.
Ta płyta zaczyna się w taki sposób, że od razu wiesz, kto gra na gitarze. I bardzo dobrze. Bo później jest utwór tytułowy, sympatycznie przebojowy i jeżeli kojarzący się w jakiś sposób z twórczością Pink Floyd, to chyba najbardziej z piosenką... Radio Waves z solowego albumu Rogera Watersa zatytułowanej Radio K.A.O.S..
Aż ciepło się robi, gdy w trzecim utworze wchodzą klawisze. To pianino i na dodatek chyba gra sam Gilmour. Kocham dźwięki pianina. Gdy byłem mały, właziłem pod pianino, żeby lepiej słyszeć, jak gra moja matka. Bo dorośli zazwyczaj w tym czasie gadali sobie w najlepsze. To było nudne. Muzyka – nie.
W ogóle pianino na tym albumie odgrywa szczególną rolę. Pięknie prowadzi przez Faces of Stone, potem wprowadza w A Boat Lies Waiting przywodzące trochę na myśl Alan's Psychedelic Breakfast z pinkfloydowskiej płyty Atom Heart Mother. To tutaj pojawia się wysamplowany głos zmarłego w 2008 roku klawiszowca Floydów, wspaniałego Richarda Wrighta.
Pianino jest ważne w In Any Tongue, gdy gra na nim syn Davida Gilmoura, Gabriel. I nagle padające w tekście słowa: God, help my son nabierają innego znaczenia. Dla Gabriela Gilmoura to debiut płytowy.
Później pianino ma swoje pięć minut w The Girl in the Yellow Dress. Parafrazując: dla takich piosenek warto żyć. Tutaj na pianinie gra sam Jools Holland, człowiek, z którego orkiestrą chcą współpracować najlepsi. Chociaż przez 5 minut i 25 sekund.
Być może ta płyta się nie podoba, bo jest w jej klimacie wiele z dość pompatycznej płyty The Division Bell z 1994 roku, wydanej pod szyldem Pink Floyd. A może dlatego, że Gilmourowi udała się jednak rzecz wyjątkowa: stworzył muzykę rozpoznawalną od pierwszego dźwięku, ale zarazem nieco inną niż dotychczas, nostalgiczną, ale i przebojową. Jak na blisko 70 letniego faceta chyba nieźle.
A że jest chwilami podobna do On An Island? Orkiestracje i tam, i tu stworzył Zbigniew Preisner. I to słychać. Wyprodukował całość Phil Manzanera. I to słychać. W chórkach śpiewają David Crosby oraz Graham Nash. Też ich słychać.
To piękna płyta jest. I to też słychać.
1. 5 A.M. 3:04
(David Gilmour)
2. Rattle That Lock 4:55
(Polly Samson - David Gilmour, Michaël Boumendil)
3. Faces of Stone 5:32
(David Gilmour)
4. A Boat Lies Waiting 4:34
(Polly Samson - David Gilmour)
5. Dancing Right in Front of Me 6:11
(David Gilmour)
6. In Any Tongue 6:46
(Polly Samson - David Gilmour)
7. Beauty 4:28
(David Gilmour)
8. The Girl in the Yellow Dress 5:25
(Polly Samson - David Gilmour)
9. Today 5:55
(Polly Samson - David Gilmour)
10. And Then... 4:27
(David Gilmour)
Skład:
David Gilmour – guitars (all), lead vocals (all except 1, 7, 10), keyboards (all except 8), piano (1, 3, 4, 5), SNCF sample (2), Hammond organ (2, 5, 9), bass guitar (5, 6, 7, 10), bass harmonica (7), electric piano (9, 10);
Michaël Boumendil – original SNCF jingle (2);
Jon Carin – electric piano (9);
David Crosby – backing vocals (4);
Danny Cummings – percussion (3, 4, 5, 7, 10);
Steve DiStanislao – drums (2, 3, 5, 7, 9), percussion (2, 3, 7), backing vocals (2);
Roger Eno – piano (4, 7);
Martin France – drums (8);
Gabriel Gilmour – piano (6);
Jools Holland – piano (8);
Damon Iddins – accordion (3), calliope keyboard (3);
Rado Klose – guitar (8);
Chris Laurence – double bass (8);
The Liberty Choir – backing vocals (2);
Phil Manzanera – Hammond organ (2, 3), keyboard elements (2, 3, 6), acoustic guitar (3, 9);
Louise Marshall – backing vocals (2, 9);
Graham Nash – backing vocals (4);
Andy Newmark – drums (5, 6, 10);
Eira Owen – french horn (3);
John Parricelli – guitar (7);
Mica Paris – backing vocals (2, 9);
Guy Pratt – bass guitar (2, 9);
Zbigniew Preisner – orchestration (1, 3, 5, 6, 9, 10);
Mike Rowe – electric piano (9);
Polly Samson – backing vocals (9);
Yaron Stavi – bass guitar (2), double bass (2, 4, 5), backing vocals (2);
Colin Stetson – saxophone (7);
Richard Wright – voice sample (4);
Robert Wyatt – cornet (8);
David Gilmour - Rattle That Lock
Domyślna treść artykułu.
W każdym nowo utworzonym artykule pokaże się wpisany tutaj tekst. Wpisz więc tutaj domyślną treść nowego artykułu lub instrukcję dodawania nowego artykułu dla swojego klienta.