Robert Fripp – płyty
Robert Fripp - Exposure
Album został zremiksowany w 1983 roku, a ta druga „edycja ostateczna” została wydana w 1985 roku i zawierała kilka alternatywnych ujęć. W 2006 roku nakładem wytwórni Discipline Global Mobile Frippa ukazał się 24-bitowy dwupłytowy remaster. Jedna płyta zawierała oryginalny album z 1979 roku, a druga trzecią wersję Exposure z dodatkowymi utworami. Wersja „edycji ostatecznej” utworu „Chicago” nie jest zawarta w wersji z 2006 roku; jednak wersja utworu na drugiej płycie jest w większości identyczna z wersją edycji ostatecznej z niewielkimi wariantami. Faksymile tej drugiej edycji można utworzyć, programując zawartość drugiej płyty jako 1-2-3-20-5-21-22-8-9-10-11-12-13-14-15-16-17. Istniała również wersja „Water Music II”, która trwała ponad 6 minut. W remiksie z 1985 roku wytwórnia płyt winylowych podaje czas trwania utworu 6:10, podczas gdy na wersjach CD utwór ma 6:24. Są one identyczne. Czas trwania 6:10 w remiksie winylowym był błędny. Co więcej, wiele płyt CD, na których utwór jest wymieniony jako 6:24 na liście utworów, w rzeczywistości zawiera zredagowaną wersję 3:52. Wersja 6:24 znajduje się na niektórych wczesnych wersjach CD, ale ponieważ numery katalogowe są takie same, znalezienie jej pozostaje problematyczne. Nie ma jej na remiksie z 2006 roku, mimo że zawiera wersję zremiksowaną (ma 3:55).
Nie mogłem sobie darować, musiałem przytoczyć dokładny cytat z Wikipedii. To, co Robert Fripp wyprawiał z tą płytą zakrawa na szaleństwo. Cóż, perfekcjoniści są swego rodzaju szaleńcami, a on perfekcjonistą jest. Do bólu. To miała być jego pierwsza solowa płyta i w ogóle pierwsza po dłuższym milczeniu od rozwiązania zespołu King Crimson. Już na starcie Robert Fripp podszedł do niej jak do większego projektu współistniejącego z płytami innych wykonawców...
O tym wszystkim można przeczytać niemal wszędzie, więc nie będę się wdawał w niepotrzebne szczegóły.
Nas interesuje, że cały ten zamysł nie został zrealizowany z różnych powodów i Fripp został zmuszony do pójścia na ustępstwa. Dlatego potem wielokrotnie próbował uratować to swoje pierwsze dziecko, żebyśmy jakoś zrozumieli, o co od początku mu chodziło. Skończyło się na tym, że w 2022 roku wypuścił na rynek pudełko zatytułowane – jakże by inaczej – Exposures, a w pudełku 32 płyty(!) z tym jednym albumem...
Kiedyś chciałem napisać książkę. Eksperymentalną. Miała mieć konkretną akcję, ale tak, jakby jej nie było. Fabułę miał wymyślić sobie czytelnik na podstawie opisywanych emocji bohaterów, klimatycznych opisów, nastroju i bóg wie czego jeszcze. Nawet napisałem kilkadziesiąt stron, ale skoro ta powieść wykończyła mnie, wyobraziłem sobie katusze czytelnika i zarzuciłem projekt. Jednak wciąż wierzę, że taka książka może powstać. Mnie zabrakło albo talentu, albo cierpliwości, albo jednego i drugiego. A piszę o tym dlatego, że Exposure to płyta bardzo wymagająca. I bardzo kojarzy mi się z tą nieukończoną powieścią. Bo ta płyta ma swoją fabułę, dramaturgię, ale reszty trzeba się domyślić wsłuchując się w każdy dźwięk. A żaden nie jest przypadkowy.
Tej płyty trzeba słuchać w absolutnym skupieniu. Trzeba z uwagą śledzić każdą nutę zagraną przez każdy instrument, zaśpiewane lub wypowiedziane słowo i natychmiast analizować, co ono tu robi.
To taki filozoficzny poemat.
Nigdy, absolutnie nigdy, nie pozna się tej płyty po pierwszym, drugim, ani trzecim przesłuchaniu. Ich muszą być dziesiątki. I to na niezłym sprzęcie. Ja, wiele lat temu, dysponowałem jedynie kasetą z podstawową wersją płyty i słuchałem jej na monofonicznym Grundigu. Nie da się. Równie dobrze można czytać sienkiewiczowską Trylogię złożoną z humoru zeszytów szkolnych. Tylko że, w tym drugim przypadku, można się przynajmniej pośmiać. W tym pierwszym, można mieć łzy w oczach. I to nie ze śmiechu.
Wtedy nie zrozumiałem z tej muzyki dokładnie nic. Była jedynie zamglonym koszmarem sennym.
Teraz mam dwupłytowy zestaw z 2006 roku. No i stereo. Jestem starszy, pochlebiam sobie, że mądrzejszy. I to mnie przeraża, bo wiem, że – aby naprawdę zrozumieć ówczesny zamysł Robert Frippa – powinienem nabyć ów 32 płytowy zestaw i każdy krążek przesłuchać przynajmniej kilka razy...
Mam swoje lata, życia nie starczy. Zostanę przy tej dwupłytowej wersji, którą warto mieć, chociaż niekoniecznie. Owszem, alternatywne wersje kompozycji coś tam nowego wnoszą, trochę układają cały ten bałagan, ale on się broni już i bez tego. Także dlatego, że Robert Fripp reaktywował przecież King Crimson i dużą część tych pomysłów rozwinął twórczo na kolejnych wydawnictwach solowych i zespołowych. Chociażby dlatego dzisiaj tej płyty słucha się dużo łatwiej. Wiadomo, że bohater przeżyje i zagra w kolejnych odcinkach.
Zbyt rzadko wracam do tej płyty. Jest 17 stycznia 2026 roku i właśnie uświadomiłem sobie, że nie słuchałem jej od kilku lat. A teraz gra mi niemal bez przerwy od dwóch dni. I znów nie mogę się nasycić, znów mam wrażenie, że coś mi umyka, że ta fabuła jest jeszcze bogatsza, a mnie przepełniają emocje...
Czego i Państwu życzę.
1. Preface 1:16
(Robert Fripp)
2. You Burn Me Up I'm a Cigarette 2:24
(Robert Fripp, Daryl Hall)
3. Breathless 4:43
(Robert Fripp)
4. Disengage 2:46
(Peter Hammill, Joanna Walton, Robert Fripp)
5. North Star 3:06
(Daryl Hall, Joanna Walton, Robert Fripp)
6. Chicago 2:12
(Daryl Hall, Joanna Walton, Robert Fripp)
7. NY3 2:16
(Robert Fripp)
8. Mary 2:06
(Daryl Hall, Joanna Walton, Robert Fripp)
9. Exposure 4:25
(Peter Gabriel, Robert Fripp)
10. Hååden Two 2:53
(Robert Fripp)
11. Urban Landscape 2:35
(Robert Fripp)
12. I May Not Have Had Enough of Me but I've Had Enough of You 3:50
(Joanna Walton, Robert Fripp)
13. First Inaugural Address to the I.A.C.E. Sherborne House 0:07
(J.G. Bennett)
14. Water Music I 1:27
(Robert Fripp, J.G. Bennett)
15. Here Comes the Flood 4:01
(Peter Gabriel)
16. Water Music II 4:16
(Robert Fripp)
17. Postscript 0:40
(Robert Fripp)
2006 Bonus disc
1. Preface 1:16
(Robert Fripp)
2. You Burn Me Up I'm a Cigarette 2:24
(Robert Fripp, Daryl Hall)
3. Breathless 4:43
(Robert Fripp)
4. Disengage II 2:44
(Peter Hammill, Joanna Walton, Robert Fripp)
5. North Star 3:12
(Daryl Hall, Joanna Walton, Robert Fripp)
6. Chicago 2:18
(Daryl Hall, Joanna Walton, Robert Fripp)
7. New York, New York, New York 2:18
(Daryl Hall, Joanna Walton, Robert Fripp)
8. Mary 2:09
(Daryl Hall, Joanna Walton, Robert Fripp)
9. Exposure 4:26
(Peter Gabriel, Robert Fripp)
10. Hååden Two 1:57
(Robert Fripp)
11. Urban Landscape 2:35
(Robert Fripp)
12. I May Not Have Had Enough of Me but I've Had Enough of You 3:38
(Joanna Walton, Robert Fripp)
13. First Inaugural Address to the I.A.C.E. Sherborne House 0:07
(J.G. Bennett)
14. Water Music I 1:19
(Robert Fripp, J.G. Bennett)
15. Here Comes the Flood 3:54
(Peter Gabriel)
16. Water Music II 3:55
(Robert Fripp)
17. Postscript 0:40
(Robert Fripp)
2006 bonus tracks (alternate takes)
18. Exposure 4:28
(Peter Gabriel, Robert Fripp)
19. Mary 2:07
(Daryl Hall, Joanna Walton, Robert Fripp)
20. Disengage 2:53
(Peter Hammill, Joanna Walton, Robert Fripp)
21. Chicago 2:03
(Daryl Hall, Joanna Walton, Robert Fripp)
22. NY3 2:17
(Robert Fripp)
Wykonawcy:
Robert Fripp – guitars, Frippertronics; spoken vocal on Exposure;
Daryl Hall – vocals on Preface, You Burn Me Up, North Star, Disengage II, Chicago disc two, New York disc two, Exposure bonus track and Mary bonus track; piano on You Burn Me Up and Chicago;
Terre Roche – vocals on Mary, Exposure, I've Had Enough of You and Chicago bonus track;
Peter Hammill – vocals on Disengage, Chicago, I've Had Enough of You and Disengage bonus track, Chicago bonus track;
Peter Gabriel – vocals and piano on Here Comes the Flood; voice on Preface;
Brian Eno – synthesizer on North Star and Here Comes the Flood; voice on Preface, Hååden Two and Postscript;
Barry Andrews – organ on Disengage, NY3 and I've Had Enough of You;
Sid McGinnis – rhythm guitar on Exposure, pedal steel guitar on North Star;
Tony Levin – bass;
Jerry Marotta – drums on You Burn Me Up, Chicago, Exposure and Hååden Two;
Narada Michael Walden – drums on Breathless, NY3 and I've Had Enough of You;
Phil Collins – drums on Disengage and North Star;
J.G. Bennett – voice on Exposure, Hååden Two, First Inaugural Address and Water Music I;
Graham Chapman / Monty Python – voice (Backwards) on Hååden Two;
Shivapuri Baba – voice on You Burn Me Up;
Mrs. Edith Fripp – speaking voice on introduction to Disengage;
Mrs. Evelyn Harris – voice.
Robert Fripp - Exposure
Domyślna treść artykułu.
W każdym nowo utworzonym artykule pokaże się wpisany tutaj tekst. Wpisz więc tutaj domyślną treść nowego artykułu lub instrukcję dodawania nowego artykułu dla swojego klienta.