Electric Light Orchestra - płyty

Electric Light Orchestra (ELO)

Ciekawe, czy Beatlesi – gdyby oczywiście dotrwali do lat osiemdziesiątych ubiegłego wieku – też stali by się zespołem dyskotekowym. Pytanie w tym miejscu jest o tyle zasadne, że pierwsze wcielenie zespołu Electric Light Orchestra było reklamowane jako grupa zaczynająca w tym miejscu, w którym Beatlesi skończyli.

Sporo w tym przesady, ale czego się nie robi dla reklamy. Inna sprawa, że późniejszy leader Jeff Lynne otwarcie deklarował swoje uwielbienie dla Wielkiej Czwórki z Liverpoolu. 
Elektrycy, jak mówiło się na nich w moich młodych latach, zjednoczyli się na gruzach, skądinąd świetnej, grupy Move. Zmęczeni graniem tradycyjnego rocka, w celu odświeżenia formuły zdecydowali się tworzyć nowy materiał wykorzystując akustyczne instrumenty kojarzone bardziej z orkiestrami symfonicznymi i muzyką klasyczną, ewentualnie jazzem. Pomysł ciekawy, ale jak się okazało na krótką metę. Aby finansować nowy projekt, kontynuowali działalność Move, co samo w sobie powinno im już dać do myślenia, gdy połowę koncertu grali jako Move, a drugą jako Electric Light Orchestra (nieco w uproszczeniu, ale tak to mniej więcej wyglądało).

Mój pierwszy świadomy kontakt z muzyką Elektryków nastąpił za sprawą radiowej Trójki, gdy udało mi się nagrać piosenkę Ticket To The Moon. Musiał być więc to w przybliżeniu rok 1981. Piosenka jaka jest, każdy słyszy. Nie ma chyba w tym nic dziwnego, że zachorowałem na ELO (jako w skrócie do dzisiaj zapisuje się nazwę zespołu). 

Choroba moja miała kilka trudnych momentów, bowiem muzyka Elektryków mocno ewoluowała na przestrzeni lat. I, o ile zachowywała charakterystyczne brzmienie, to nie zachowywała charakterystycznego stylu. Żeby to wszystko zrozumieć, warto posłuchać ich płyt w kolejności chronologicznej z prześledzeniem zmian osobowych włącznie i uwzględnieniem kilku klonów oryginalnego składu.

Cóż, z biegiem lat moja choroba stała się uleczalna i dzisiaj mam już do twórczości ELO stosunek o wiele mniej bałwochwalczy. Nigdy nie byłem wielbicielem disco, a w tym kierunku zespół niebezpiecznie poszybował. Co gorsza, wznowienie działalności po wielu latach już w XXI wieku udowodniło, że Jeff Lynne mocno zakotwiczył w stylistyce lat osiemdziesiątych, chociaż otaczający go świat już kilka razy obleciał słońce dookoła. 

Ale cóż, nostalgia za młodością rządzi się własnymi prawami i oczywiście mam te wszystkie płyty. Po stare sięgam częściej, bo ta cholerna nostalgia jest cudowną pożywką dla dorosłych marzeń. A ja wciąż lubię marzyć.

Dyskografia

jako The Electric Light Orchestra / ELO

• The Electric Light Orchestra (1971)
• ELO 2 (1973)
• On the Third Day (1973)
• Eldorado (1974)
• Face the Music (1975)
• A New World Record (1976)
• Out of the Blue (1977)
• Discovery (1979)
• Xanadu (with Olivia Newton-John) (1980)
• Time (1981)
• Secret Messages (1983)
• Balance of Power (1986)
• Zoom (2001)

Live

• The Night the Light Went On in Long Beach (1974)
• Live at Wembley '78 (1998)
• Live at Winterland '76 (1998)
• The BBC Sessions (1999)
• Live at the BBC (1999)
• Electric Light Orchestra Live (2013)

jako Jeff Lynne's ELO

• Alone in the Universe (2015)
• From Out of Nowhere (2019)

Live

• Wembley or Bust (2017)

jako Electric Light Orchestra / ELO Part II

• Electric Light Orchestra Part Two (1991)
• Moment of Truth (1995)

Live

• Performing ELO's Greatest Hits Live (featuring The Moscow Symphony Orchestra) (1992)
• One Night – Live in Australia (1996)

jako The Orchestra

• No Rewind (2001)

Live

• The Orchestra Live (2008)

Domyślna treść artykułu.

W każdym nowo utworzonym artykule pokaże się wpisany tutaj tekst. Wpisz więc tutaj domyślną treść nowego artykułu lub instrukcję dodawania nowego artykułu dla swojego klienta.

Pamiętnik muzyczny