Jon Lord – płyty
Bardzo rzadko, zbyt rzadko, ewidentnie rzadko (niepotrzebne skreślić) pojawia się w moim Dzienniku muzyka filmowa. To czysty pragmatyzm. Wśród tysięcy płyt, trzeba z czegoś świadomie zrezygnować, żeby nie rezygnować ze zbyt wielu. Dawno temu marzyłem o tym, żeby mieć dostęp do całej muzyki z całego świata (zabrzmiało to niezręcznie, ale właśnie o tym marzyłem). Nie wiedziałem, w jaki sposób. Marzyłem i już. Niespełnialne marzenia są bezpieczne.
Chyba że się spełnią.
Spełniło się. Nadal nie rozumiem, jak działa internet, ale stał się kluczem do spełnienia dziecięcego marzenia.
O tym, że istnieje coś takiego jak muzyka filmowa poinformował mnie przez radio Paweł Sztompke. A potem pomógł mi ją pokochać, gdy włączył płytę Caravaggio 1610 (Sound Sketches For Michele Of The Shadows). Od tamtego dnia moje kasety zapełniły się muzyką filmową. Potem przyszła selekcja naturalna i soundtracki poszły nieco w odstawkę.
Piszę o tym, żeby uzasadnić ewidentne braki z zakresu muzyki filmowej na tej stronie. A ponieważ przyroda nie znosi próżni, to wypełniam ją właśnie teraz po raz pierwszy.
Dzieje się to za sprawą tak bardzo nietypowej płyty, że po prostu trzeba ją znać. Albo przynajmniej wiedzieć, że kiedyś powstała. Albo o niej zapomnieć. Zapomnienie o czymś powoduje, że to coś istnieje w zapomnieniu. Filozofia przewrotności, albo przewrotność filozofii. Niepotrzebne skreślić.
Tej płyty nie skreślać. Jej pełny, pierwotny, tytuł brzmi: Original Motion Picture Soundtrack, Spangler Pictures LTD. Presents Joe Namath as The Last Rebel also starring Jack Elam, Woody Strode, Ty Hardin, Victoia George; Musical Score Composed by Jon Lord & Tony Ashton Performed by Ashton, Gardner & Dyke with the Royal Liverpool Symphony Orchestra. Uffffff.
Pojawia się ona tutaj, gdzie jest miejsce na płyty z dyskografii Jona Lorda, wielkiego, jedynego, wspaniałego klawiszowca znanego głównie jako członka zespołu Deep Purple. Pojawia się, chociaż na okładce (obwolucie, jak się kiedyś mówiło, bo przecież mamy do czynienia z pierwotnym nośnikiem winylowym) jego nazwisko wydrukowano tylko raz, jako współautora muzyki. Dopiero cyfrowe wznowienie z 2002 roku przynosi taką oto adnotację: „Dla fana Deep Purple, a zwłaszcza Jona Lorda, ten album to zagubiony klejnot. Dodajmy do tego, że gościnnie wystąpił na nim Tony Ashton (w składzie Ashton, Gardner & Dyke), a otrzymamy zarówno dodatek do repertuaru orkiestrowego Jona, jak i zapowiedź ich późniejszych kolaboracji, First Of The Big Bands i Malice In Wonderland.
Choć pierwotnie album nosił nazwę Ashton, Gardner & Dyke, analiza autorów utworów pokazuje, że album ten zawdzięcza bardzo wiele Jonowi Lordowi. Nagrania z sesji nagraniowej również świadczą o tym, że Jon zarządzał projektem. Oprócz gry na klawiszach w wielu utworach, dyryguje on również orkiestrą i gra na tamburynie i ksylofonie. (...)
Co ciekawe, prace rozpoczęły się zaledwie kilka dni po debiucie Gemini Suite, płyty Jona, a Jon zgrał sesje nagraniowe projektu między koncertami w Wielkiej Brytanii z Deep Purple (ich największą trasą koncertową do tej pory, zbiegającą się z sukcesem Black Night i doniesieniami prasowymi o Purplemanii), koncertem w Paryżu i przełomową sesją dla BBC Radio One.”
No i... jesteśmy w domu. A w stwierdzeniu, że to zagubiony klejnot, nie ma grama przesady.
Przede wszystkim trzeba dość jednoznacznie stwierdzić, że western The Last Rebel to raczej kino dziesiątej kolejności odśnieżania i przez lata nie dorobił się lepszej opinii. Obejrzałem, przeczytałem liczne recenzje i z przytłaczającą większością się zgadzam: ten film i zawarta w nim muzyka, to dwa tak oddzielne byty jak Franciszek Żwirko i Stanisław Wigura (chociaż w jednym samolocie).
Mimo kilku folkowych fragmentów, ta muzyka ma tyle z klimatu westernu co klimat Jamajki do Suwałk. Mimo jasnej adnotacji, że to muzyka skomponowana do filmu, to ma ona w sobie tyle z utartego kanonu muzyki filmowej, co pizza carbonara z Krzywą Wieżą w Pizie.
Sam początek płyty to klimaty przeniezione żywcem z kultowego festiwalu Woodstock, które następnie łagodnie przechodzą w festiwal muzyki kameralnej, by powrócić mocnym funkiem w kierunku orkiestrowych aranżacji ówczesnej muzyki rockowej. Słucha się tego bajecznie i – wbrew pozorom – całkowicie współcześnie. To nie są zakurzone nuty starego kina, tu nic nie cuchnie naftaliną ani zdechłym szczurem.
Jak napisał w swojej recenzji Ed Griffiths: „Nie kupiłbyś tego dla okładki, nawet gdybyś zobaczył to w sklepie płytowym. Kolejna nudna ścieżka dźwiękowa z westernu, prawda? Błąd. Całkowity błąd. (...) Zwróćcie uwagę na zabójczy, oldschoolowy kawałek funkowy Hanging i zabójcze breaki w The Last Rebel. Zdecydowanie dziwaczny album – w aranżacjach kryje się spora dawka dziwności – ale godny dodatek do kolekcji funkowych ścieżek dźwiękowych i spełnienie marzeń każdego producenta. Wciąż jestem w szoku po przesłuchaniu."
Cholera, podoba mi się... Noż kurczę, świetna jest... A niech mnie, kapitalna (niepotrzebne skreślić).
Original LP
Side A
1. The Last Rebel 2:59
(Jon Lord)
2. Surrender, Up The Hill 3:50
(Jon Lord)
3. Hanging 3:29
(Jon Lord)
4. Stage Coach Ride 2:57
(Tony Ashton)
5. Oh Matilda & The Pool Game (The Brothel) 7:59
(Jon Lord, Tony Ashton)
Side B
1. Hollis' Getaway 2:56
(Jon Lord)
2. You, Me And A Friend Of Mine (Instrumental) 1:19
(Jon Lord, Tony Ashton)
3. Hollis' Women 3:41
(Jon Lord, Tony Ashton)
– Mother & Daughter
– The Meal
– Death Whore
4. The Pit & The Knife Fight 2:59
(Jon Lord)
5. You, Me And A Friend Of Mine 3:36
(Jon Lord, Tony Ashton)
6. Graves To The Graveyard (Gun Battle) 3:34
(Jon Lord)
7. I'm Dying For You (End Titles) 2:17
(Tony Ashton)
2002 CD Reissue, Remastered
1. The Last Rebel 2:59
(Jon Lord)
2. Surrender (Unedited) 3:04
(Jon Lord)
3. Up The Hill 2:52
(Jon Lord)
4. Hanging 3:32
(Jon Lord)
5. Stage Coach Ride (Unedited) 7:59
(Tony Ashton)
6. You Me And A Friend Of Mine (Instrumental) 1:22
(Jon Lord, Tony Ashton)
7. Mood Xylophone (Unreleased) 2:35
(Jon Lord)
8. Oh Matilda (Unedited) 3:19
(Tony Ashton)
9. Pool Game (Unedited) 5:41
(Jon Lord)
10. Hollis' Getaway (Unedited) 3:22
(Jon Lord)
11. Mother & Daughter 1:18
(Jon Lord)
12. The Meal 1:03
(Jon Lord)
13. String Quartet (Unreleased) 0:39
(Jon Lord)
14. Ku Klux Klan (Unreleased) 1:26
(Jon Lord)
15. The Pit & The Knife Fight 3:01
(Jon Lord)
16. You Me And A Friend Of Mine 3:39
(Jon Lord, Tony Ashton)
17. Death Whore 1:24
(Jon Lord)
18. Graves To The Graveyard 3:39
(Jon Lord)
19. I'm Dying For You 2:22
(Tony Ashton)
Alternative Versions / Unreleased Tracks
20. You, Me And A Friend Of Mine (Alt. Inst. Vsn.) 1:23
(Jon Lord, Tony Ashton)
21. Larry's Theme (Not Used In Film) 1:10
(Jon Lord, Tony Ashton)
22. Pool Game (Not Used In Film) 3:30
(Tony Ashton)
23. The Last Rebel (Alt. Unedited Take) 3:22
(Jon Lord)
Outtakes / Studio Chat
24. Hollis's Getaway (Outtake) 2:58
(Jon Lord)
25. Pianola Shot (Unreleased) 1:25
(Jon Lord)
26. I'm Dying For You (Outtakes) 2:45
(Tony Ashton)
27. Hanging (Outtake) 3:19
(Jon Lord)
28. The Meal (Studio Chat) 1:25
(Jon Lord)
29. Up The Hill (Outtakes) 5:24
(Jon Lord)
Wykonawcy:
Jon Lord – composer, keyboards, conductor;
Kim Gardner – bass;
Roy Dyke – drums;
Tony Ashton – keyboards, vocals
oraz
Royal Liverpool Symphony Orchestra.
Jon Lord - The Last Rebel
Domyślna treść artykułu.
W każdym nowo utworzonym artykule pokaże się wpisany tutaj tekst. Wpisz więc tutaj domyślną treść nowego artykułu lub instrukcję dodawania nowego artykułu dla swojego klienta.