z zespołem Dali's Car

z zespołem Bauhaus

Peter Murphy – płyty

Peter Murphy

Rocznik 1957.
Wysoki, chudy, o niskim głosie. Facet jest mi bliski jeszcze z kilku innych powodów. To introwertyk do bólu. Koncerty bywały jego żywiołem, ale ile go kosztowało wyjście na scenę, wie tylko on sam. Z wiekiem coraz trudniej go zresztą namówić do występów. Tę niechęć i niepewność podsyca jeszcze drobna wada wymowy. To przez nią odrzucił kilka ważnych ról filmowych, nie przyjął też propozycji własnego programu w radiu.
No i nie umie właściwie grać na żadnym instrumencie. Coś tam brzdąka na gitarze, ale nie warto o tym wspominać. Jedną wprawkę to i ja umiem zagrać na pianinie.

Mówi się o nim, jako o liderze zespołu Bauhaus. Z jednej strony to spore nadużycie. Dołączył do grupy po wielu namowach swojego przyjaciela. Jego wkład w komponowanie materiału ograniczał się do pisania tekstów i ich interpretowania w rytm muzyki. Po prostu był z przodu, jak każdy wokalista.

A charyzmy nie można mu odmówić.

Z drugiej strony... miał zapędy autorytarne, co doprowadziło do rozpadu zespołu, gdy ten był u szczytu możliwości twórczych.
 

Peter Murphy został sam. Trochę na własne życzenie. Ale w kontynuowaniu muzycznej drogi życiowej przeszkadzał mu brak umiejętności kompozytorskich. Potrzebował zespołu i nie chciał go jednocześnie. Wiedział, mniej więcej, jak powinny brzmieć wykonywane przez niego przyszłe piosenki, ale sam nie potrafił nic z tą wiedzą zrobić.
Chwila dla autora. Gdy prowadzony kiedyś przeze mnie kabaret wyewoluował z formacji scenicznej w radiową, napisałem kilka piosenek. I też wiedziałem, jak powinny brzmieć. Na szczęście trafiłem na genialnego muzyka. Milan ze swoim syntezatorem potrafił urzeczywistnić i podrasować to, co siedziało w mojej głowie.

Przez chwilę wydawało się, że Peter Murphy trafił na kogoś takiego. Pojawił się na jego drodze Mick Karn, wirtuoz gitary basowej. Obu panów fascynował rytm i wszystko, co można z nim zrobić. W ten sposób zawiązał się zespół Dali's Car. Na krótko. Nie dogadali się. A szkoda, bo króciutka płytka, jaką wtedy nagrali, to absolutna perełka w dorobku każdego z nich. Porozmawiamy o tym kiedy indziej.

Peter Murphy nagrał kilka solowych płyt, ale właściwie żadna nie może konkurować popularnością z krążkami Bauhaus. Gdyby nie jego głos, nigdy bym do nich nie wracał. Czekałem na każdą kolejną licząc, że wreszcie pojawi się magia. Zadowalałem się zbiorem kuglarskich sztuczek.

W życiu magia to tylko iluzja. Gdzieś głęboko solowe płyty Petera Murphy'ego skrywają magię piękna.

Dyskografia (solo)
Albumy:

• Should the World Fail to Fall Apart (1986)
• Love Hysteria (1988)
• Deep (1989)
• Holy Smoke (1992)
• Cascade (1995)
• Dust (2002)
• Unshattered (2004)
• Ninth (2011)
• Lion (2014) 
• Remixes from Lion (2015)

Live:

• aLive Just for Love (2001)
• Mr. Moonlight Tour – 35 Years of Bauhaus (2014)
• Wild Birds Live Tour (2015)
• Bare-Boned and Sacred (2017)
• Live in London (2019)

Kompilacje:

• Wild Birds: 1985-1995 (2000)

Domyślna treść artykułu.

W każdym nowo utworzonym artykule pokaże się wpisany tutaj tekst. Wpisz więc tutaj domyślną treść nowego artykułu lub instrukcję dodawania nowego artykułu dla swojego klienta.

Muzyczny dziennik Jerza