Strawbs – płyty
Lubomir Tomaszewski wielkim artystą był. Choć o tym nie wiecie, wszyscy go znacie. To posłuchajcie.
W naszych domach stoją do dzisiaj, po rodzicach, po dziadkach porcelanowe figurki rodem z czasów słusznie minionych. W latach pięćdziesiątych narodziła się Wielka Czwórka polskiego porcelanowego designu. Potem Tomaszewski wyjechał do USA, gdzie stał się znanym projektantem, rzeźbiarzem i malarzem. Jego niesamowitą drogę artystyczną opowiada książka Portret w płomieniach. Tam też można znaleźć historię pewnego obrazu, obrazu namalowanego ogniem i dymem. Obrazu wielkiego, także w sensie rozmiarów. Oraz fakt, że któregoś dnia artysta wziął nożyczki i... przeciął karton na dwie nierówne części, tworząc jednym cięciem dwa równoprawne obrazy. Przez wiele lat pozwalał się jedynie domyślać, jaki tkwił w tym artystyczny zamysł. Wreszcie zapytany wprost, dlaczego przeciął obraz, odpowiedział szczerze: – Po prostu... nie mieścił mi się do samochodu...
Zespół Strawberry Hill Boys powstał w 1963 roku. Przez ponad trzy lata budował swoją markę, zdobywał publiczność. W 1967 roku członkowie mieli taką fanaberię, żeby podczas koncertu wyświetlić nad sceną olbrzymie logo zespołu. Nie mieściło się. Więc przycięli je do Strawbs.
Tak mi się skojarzyło.
A teraz:
Nawet jeżeli nie jesteś wielbicielem brytyjskiego folku ery flower power, nie powinieneś odrzucać ich pierwszej płyty. To ona, między innymi, wyznaczyła drogę wyspiarskiemu brzmieniu rocka symfonicznego lat siedemdzisiątych. Jeśli nie przekona cię pierwszy utwór The Man Who Called Himself Jesus, bo nie musi, zacznij słuchać od ostatniego The Battle. A potem znów od początku. Ta płyta, to – oczywiście w uproszczeniu – historia rozwoju muzyki rockowej.
Z tego też powodu można przymknąć jedno oko na te nieco jej słabsze momenty, bo za chwilę pojawiają się te zdecydowanie lepsze.
Nie będę się tutaj z nikim spierał, czy to była pierwsza płyta Strawbs, czy może jednak druga. Brytyjczycy sami uznali, że skoro debiutancki krążek z 1967 roku ukazał się jedynie w Danii, nie należy go traktować poważnie. Dlatego w oficjalnej dyskografii podawany jest jako siódmy z kolei, bo dopiero w 1973 roku trafił do szerszej sprzedaży. Wprawdzie zarówno skład jak i muzyka nie przystawała do tego, co Strawbs wtedy sobą reprezentowali, ale czasem po prostu dyskutować nie warto.
Bo to naprawdę niczego nie zmienia. Szczególnie po blisko 60 latach.
A skoro o tym mowa, posłuchajcie, jak można było wyprodukować taką płytę w 1969 roku. Te akustyczne instrumenty brzmią czysto, dźwięczą kryształem. Nie dziwi, że obaj realizatorzy zrobili później karierę: jeden jako twórca potęgi Davida Bowie, drugi – Eltona Johna.
To prawda, że The Battle robi na mnie dzisiaj największe wrażenie, ale tego wrażenia nie byłoby bez wszystkich poprzednich kompozycji. To płyta musiała w pewnym momencie wybuchnąć, bo nagromadziła wcześniej zbyt wiele emocji. Akustyczny folk, to nie gitara przy ognisku, ale Święto Wiosny Strawińskiego. To Noc Kupały, to wierzenia marzeń i marzenia wierzeń.
Ta płyta już nie jest modna. Ówczesne przeboje z tej płyty dzisiaj już nie brzmią w radiu. Cóż, po niej pojawiło się wiele, wiele innych. Także tych nagranych przez Strawbs. Ale ta była jedną z pierwszych.
I już się nie dziwię, że zespół stawia ją jako pierwszą.
A, właśnie, na basie gościnnie John Paul Jones... Później Led Zeppelin. Taka truskawka na torcie.
Side one
1. The Man Who Called Himself Jesus 3:53
(Dave Cousins)
2. That Which Once Was Mine 2:49
(Dave Cousins)
3. All the Little Ladies 2:18
(Dave Cousins, Tony Hooper)
4. Pieces of 79 and 15 3:00
(Dave Cousins, Tony Hooper)
5. Tell Me What You See In Me 5:01
(Dave Cousins)
6. Oh How She Changed 2:54
(Dave Cousins, Tony Hooper)
Side two
1. Or Am I Dreaming? 2:25
(Dave Cousins)
2. Where Is This Dream of Your Youth 3:06
(Dave Cousins)
3. Poor Jimmy Wilson 2:37
(Dave Cousins)
4. Where Am I? / I'll Show You Where to Sleep 3:27
(Dave Cousins)
5. The Battle 6:34
(Dave Cousins)
A&M 2008 CD release (with bonus tracks were recorded on January 12, 1969 for John Peel's Top Gear radio show on BBC Radio 1)
1. The Man Who Called Himself Jesus 3:53
(Dave Cousins)
2. That Which Once Was Mine 2:49
(Dave Cousins)
3. All the Little Ladies 2:18
(Dave Cousins, Tony Hooper)
4. Pieces of 79 and 15 3:00
(Dave Cousins, Tony Hooper)
5. Tell Me What You See In Me 5:01
(Dave Cousins)
6. Oh How She Changed 2:54
(Dave Cousins, Tony Hooper)
7. Or Am I Dreaming? 2:25
(Dave Cousins)
8. Where Is This Dream of Your Youth 3:06
(Dave Cousins)
9. Poor Jimmy Wilson 2:37
(Dave Cousins)
10. Where Am I? / I'll Show You Where to Sleep 3:27
(Dave Cousins)
11. The Battle 6:34
(Dave Cousins)
12. Interview / That Which Once Was Mine 3:41
(Dave Cousins)
13. Poor Jimmy Wilson 2:28
(Dave Cousins)
14. The Battle 6:09
(Dave Cousins)
Skład:
Dave Cousins – guitars, lead and backing vocals;
Tony Hooper – guitars, lead and backing vocals;
Ron Chesterman – double bass;
oraz
John Paul Jones – bass guitar;
Nicky Hopkins – piano;
Richard Wilson – spoken words;
Norati and his Arab Friends - Arab string section on Tell Me What You See in Me.
Strawbs - Strawbs
Domyślna treść artykułu.
W każdym nowo utworzonym artykule pokaże się wpisany tutaj tekst. Wpisz więc tutaj domyślną treść nowego artykułu lub instrukcję dodawania nowego artykułu dla swojego klienta.