Brendan Perry – solo
Lisa Gerrard – solo
Dead Can Dance - płyty
Dead Can Dance
To się musiało kiedyś skończyć. No bo jak długo można inaczej robić dokładnie to samo? A kiedy zaczęli robić tak samo co innego, fani się odwrócili. I trzeba było się z tym jakoś pogodzić.
Ten australijski duet zaczynał jako zespół wieloosobowy, jednak jego trzon od początku stanowili Brendan Perry i Lisa Gerrard. Od pierwszej płyty słychać, że doskonale wiedzieli, czego chcą, chociaż brzmienie było jeszcze dalekie od doskonałości, to jednak już zmuszało do myślenia. Potem przyszła EP-ka Garden of the Arcane Delights, w kolejnych wydaniach dołączana jako bonus do pierwszej płyty zatytułowanej po prostu Dead Can Dance. I ta EP-ka to już absolutnie dojrzały zespół.
A potem pojawił się Spleen and Ideal.
Wiem, że krytycy przez jakiś czas uważali za szczytowe osiągnięcie album kolejny Within the Realm of a Dying Sun, ale ja nie jestem krytykiem, więc mogę się z nimi nie zgadzać. To Spleen... jest płytą w pełni skończoną. Within... to już w pewnym sensie powielenie i rozbudowanie podobnych pomysłów. Bardzo piękne, jednak mniej w nich subtelnej ulotności, a więcej pompatyczności.
Czuli to. Jestem o tym przekonany, bo na kolejnych płytach zaczęły się poszukiwania i penetrowanie nowych obszarów, które w konsekwencji doprowadziły do rozpadu grupy. Lisa (sama lub z innymi muzykami) nagrywała urokliwe, ale trudne i nieco przekombinowane albumy oraz muzykę filmową, Brendan wydał dwa albumy bardzo bliskie kompozycjom wyśpiewanym przez niego na płytach Dead Can Dance.
Okazało się, że wyjątkową muzykę mogą tworzyć tylko razem. Dlatego w 2012 roku powstała Anastasis, bardzo bliska Spleenowi i Withn... Bardzo udana, jednak takie płyty same w sobie są pułapką. Bo wielka jest przewrotność oczekiwań fanów. Z jednej strony chcą dostać taką płytę, jak przed laty, z drugiej strony, ponieważ czasu cofnąć się nie da, to podświadomie oczekują czegoś zupełnie nowego.
Nie jestem fanem. Uwielbiam Anastasis.
A potem okazało się, że to jeszcze nie koniec...
I tak bardzo się chce, żeby bajka toczyła się od nowa...
Czasami wystarczy wierzyć, a bajka stanie się rzeczywistością.
Dyskografia
Albumy studeyjne:
- Dead Can Dance (1984)
- Spleen and Ideal (1985)
- Within the Realm of a Dying Sun (1987)
- The Serpent's Egg (1988)
- Aion (1990)
- Into the Labyrinth (1993)
- Spiritchaser (1996)
- Anastasis (2012)
- Dionysus (2018)
Live:
- Toward the Within (1994)
- Live Happening 1-5 (2012)
- In Concert (2013)
EP:
Kompilacje:
- A Passage in Time (1991)
- Dead Can Dance 1981-1998 (2001)
- Wake – The Best of Dead Can Dance (2003)
- Memento – The Very Best of Dead Can Dance (2005)
Dead Can Dance
Domyślna treść artykułu.
W każdym nowo utworzonym artykule pokaże się wpisany tutaj tekst. Wpisz więc tutaj domyślną treść nowego artykułu lub instrukcję dodawania nowego artykułu dla swojego klienta.