Brendan Perry – solo

Lisa Gerrard – solo

Dead Can Dance - płyty

Dead Can Dance – Within the Realm of a Dying Sun

1987

Naprzód! naprzód! emigranci polscy! Na ten okrzyk ustać powinny wszelkie rozprawy, zniknąć wszelkie rozdwojenia. Ludzie nowéj ery, zaniechajcie sporów o słowa! są one zbyt błahe w porównaniu z toczącymi się w téj chwili kwestyami. Roscić sobie prawo do wyższego krzesła na zgromadzeniu publiczném, nosić czerwoną szmatkę u dziurki od guzika tytułować się my zamiast ja, chcieć być tytułowanym panie zamiast ty, wszystko to parę chwil bawi, a potém nudzi. Lecz pracować nad podwyższeniem poniżonych, nad poniżeniem wyniosłéj dumy, nad poprawieniem złego, nad osłodzeniem niedoli, nad zdobyciem tego na czém krajowi zbywa, nad udoskonaleniem sztuk i przemysłu, nad podniesieniem i uzacnieniem handlu, nad pomnożeniem płodów ziemskich, nad pomyślnością mas ludu i dobrze rozumianém ich szczęściem; oto są kwestye, które podnoszą umysł i serce, rozszerzają pojęcia, i przywiązują pewną dumę do imienia narodowego.

Chcecieli szlachetnych zatrudnień, chcecie chwały, ruchu, czynności entyzyazmu, szacunku współobywateli, wszystko to znajdziecie w ojczyźnie, odrodzonéj na zasadach równości.

François-Vincent Raspail (1794-1878) francuski chemik, botanik, fizjolog, lekarz. Wśród licznych dzieł naukowych napisał jedno historyczne: Polska nad brzegami Wisły i w emigracyi. Słowo wstępne tej księgi Do Kersozego Ochotnika Polskiego datował na... 1 września 1839 roku. 100 lat przed wybuchem II Wojny Światowej, kiedy Polski nie było na mapie Europy. Za intensywną działalność propolską został wypędzony z rodzinnej Francji.

Mamy rok 2025. Minęło 186 lat od opublikowania książki traktującej o historii Polski, a jego słowa wciąż pozostają tak bardzo aktualne. Pisze w niej też dużo o agresywnej, wojennej postawie Moskwy...

Francja upomniała się o jego dobre imię. Został pochowany na cmentarzu Père-Lachaise w Paryżu. Ma tam przepiękny, przejmujący grobowiec. W 1987 roku, tuż przed zmierzchem, sfotografował go Bernard Oudin. Zdjęcie tak zachwyciło Brendana Perry'ego, że wymusił na firmie 4AD umieszczenie go na okładce kolejnego albumu Dead Can Dance. Zdjęcie było pionowe, by uzyskać format obwoluty dołożono czarną plamę po prawej stronie.

I to tyle. Napisałem, co wiem o okładce. Bo ukrytej pod nią muzyki opisać się nie da.

Wszystkie utwory: Lisa Gerrard and Brendan Perry.

1. Anywhere Out of the World 5:08
2. Windfall 3:30
3. In the Wake of Adversity 4:14
4. Xavier 6:16
5. Dawn of the Iconoclast 2:06
6. Cantara 5:58
7. Summoning of the Muse 4:55
8. Persephone (the Gathering of Flowers) 6:36

Skład:

Lisa Gerrard – vocals (5,6,7,8), all other instruments;
Brendan Perry – vocals (1,3,4), all other instruments;

oraz:
Peter Ulrich – timpani, military snare;
Ruth Watson – oboe;
Gus Ferguson – cello;
Tony Gamage – cello;
John Singleton – trombone;
Richard Avison – trombone;
Andrew Claxton – bass trombone, tuba;
Mark Gerrard – trumpet;
Piero Gasparini – viola;
Alison Harling – violin;
Emlyn Singleton – violin.

Domyślna treść artykułu.

W każdym nowo utworzonym artykule pokaże się wpisany tutaj tekst. Wpisz więc tutaj domyślną treść nowego artykułu lub instrukcję dodawania nowego artykułu dla swojego klienta.

Muzyczny dziennik Jerza