The Searchers – płyty
The Searchers - Meet The Searchers
Rozpisałem się na temat tej płyty w krótkim wspomnieniu o zespole The Searchers, praktycznie jedynym rzeczywistym konkurencie The Beatles na starcie kariery. Wydaje się, że niewiele brakowało, by historia muzyki rockowej potoczyła się zupełnie inaczej. A jednak o historii zadecydowała ta płyta i jedna, może dwie decyzje oraz realizator nagrań.
Ta jedna konkretna decyzja, która w rezultacie okazała się błędem, to postawienie na cudze, znane i ograne piosenki. Nie przeczę, że The Searchers byli muzykami wcale nie gorszymi niż Beatlesi, potrafili na koncertach wykrzesać ogień, ale to Beatlesi zaoferowali na debiucie coś nowego, czego ludzie jeszcze nie słyszeli w przeróżnych interpretacjach. Cóż, wtedy tak grali prawie wszyscy. Beatlesi zagrali swoje i dlatego wygrali ten wyścig.
No sprawa druga, znów dotycząca większości płyt nagrywanych wtedy przez zespoły wyrosłe z merseybeatu, czyli gatunku kiełkującego na styku kilku rodzajów muzycznych, a ewoluującego głównie z nurtu skifflowego. Napisałem kiełkującego, bowiem mam wrażenie, że te dwa nurty odeszły w zapomnienie zanim zdążyły naprawdę wyrosnąć. I właśnie to rzutuje na ogromną część dorobku płytowego tamtych lat raczkujących zespołów gitarowych. Nie wiem, na czym to polega, ale wystarczy włączyć Meet The Searchers a zaraz potem Please Please Me. Są podobne do siebie jak bliźniaki z tego samego miotu. I tak różne, jak ich charaktery.
Dzisiaj propozycja The Searchers, nie ujmując jej niczego (!), brzmi jak amatorski produkt kilku wyrostków. Taki merseybeat dla grzecznych dziewczynek przy kominku. Beatlesi grali z pasją, u nich ciężar przesunął się ze skiffle na stronę rocka, młodzieńczego buntu, pasji, a przede wszystkim wiary we własne siły i w sukces.
Czas rozliczył bezlitośnie płytę Meet The Searchers, co nie znaczy, że należy o niej zapomnieć i zasilić worek na odpady tworzyw sztucznych. Byłoby to ze wszech miar niesprawiedliwe. Do dzisiaj otwierający Sweet for My Sweet wywołuje ciepły uśmiech. Love Potion No. 9 w wykonaniu The Searchers to pozycja obowiązkowa dla oldboyów i zawsze młodych kobiet. Broni się bezpretensjonalna Ain't Gonna Kiss Ya, chociaż brakuje jej nieco bardziej drapieżnej solówki. Wreszcie przedostatnia na płycie Where Have All the Flowers Gone to absolutna perła. Śpiewali ją niemal wszyscy (u nas Sława Przybylska z polskim tekstem Gdzie są chłopcy z tamtych lat, ale ze względu na tekst i aranż, to praktycznie zupełnie inna piosenka), ale The Searchers zrobili to najlepiej na świecie. I chociażby dla tych kilku fragmentów ta płyta ma stałe miejsce w historii rocka.
Oczywiście, lata sześćdziesiąte ubiegłego wieku nie byłyby sobą, gdyby nie istniały inne wersje debiutu The Searchers. Było ich co najmniej kilka w różnych częściach świata, przy czym największy gwałt zadali mu Amerykanie ze Stanów, tworząc na potrzeby swojego rynku miks z dwóch pierwszych płyt zespołu oraz singli.
No właśnie... singiel.
Jak na chichot historii przystało, ten album promował singiel z piosenką It's All Been a Dream, świetną kompozycją, której zabrakło na płycie długogrającej, kompozycją autorską zespołu stworzoną przez perkusistę Chrisa Curtisa (swoją drogą, to on wymyślił i stworzył Deep Purple, po czym wyleciał ze składu jako pierwszy zanim jeszcze zaczęli na dobre grać). Pominięcie tej singlowej piosenki do dzisiaj jest dla mnie zagadką. Trafiła dopiero jako bonus na cyfrowe wznowienie. Dobrze, że nie przepadła, bo pokazuje, jaki potencjał mieli ci czterej chłopcy z Liverpoolu: Mike, Chris, Frank i John.
1. Sweets for My Sweet 2:28
(Doc Pomus, Mort Shuman)
2. Alright 2:09
(Jerry Ross, Lester Vanadore)
3. Love Potion No. 9 2:05
(Jerry Leiber, Mike Stoller)
4. Farmer John 1:59
(Don Harris, Dewey Terry)
5. Stand by Me 3:28
(Ben E. King, Jerry Leiber, Mike Stoller)
6. Money 2:47
(Janie Bradford, Berry Gordy)
7. Da Doo Ron Ron 2:25
(Phil Spector, Jeff Barry, Ellie Greenwich)
8. Ain't Gonna Kiss Ya 2:05
(James Marcus Smith)
9. Since You Broke My Heart 2:50
(Don Everly, Phil Everly)
10. Tricky Dicky 2:08
(Jerry Leiber, Mike Stoller)
11. Where Have All the Flowers Gone 2:57
(Pete Seeger)
12. Twist and Shout 2:45
(Phil Medley, Bert Russell)
2001 Reissue Bonus Tracks
13. It's All Been a Dream 1:49
(Chris Curtis)
14. Geld (Das ist, was ich wünsche) (Money [That's What I Want] in German) 2:46
(Janie Bradford, Berry Gordy)
15. Landwirt John (Farmer John in German) 2:00
(Don Harris, Dewey Terry)
16. Mais C’etait Un Rêve (It's All Been a Dream in French) 1:51
(Chris Curtis)
US version (Meet The Searchers / Needles And Pins)
1. Needles and Pins 2:20
(Sonny Bono, Jack Nitzsche)
2. Since You Broke My Heart 2:58
(Don Everly, Phil Everly)
3. Oh My Lover 2:36
(Ronnie Mack)
4. Alright 2:04
(Jerry Ross, Lester Vanadore)
5. Ain't Gonna Kiss Ya 1:59
(James Marcus Smith)
6. Tricky Dicky 2:52
(Jerry Leiber, Mike Stoller)
7. Ain't That Just Like Me 2:46
(Earl Carroll, Billy Guy)
8. Some Other Guy 2:57
(Jerry Leiber, Mike Stoller, Richie Barrett)
9. Farmer John 1:57
(Don Harris, Dewey Terry)
10. Saturday Night Out 3:16
(Mark Anthony, Robert Richards)
11. Cherry Stones 3:06
(John Jerome)
12. Don't Cha Know 2:38
(David Box, Ernie Hall)
Skład:
Mike Pender - lead guitar, backing vocals, lead vocals;
John McNally - rhythm guitar, backing vocals;
Tony Jackson - bass, lead vocals, backing vocals;
Chris Curtis - drums, backing vocals, lead vocals;
oraz
Tony Hatch – piano.
The Searchers - Meet The Searchers
Domyślna treść artykułu.
W każdym nowo utworzonym artykule pokaże się wpisany tutaj tekst. Wpisz więc tutaj domyślną treść nowego artykułu lub instrukcję dodawania nowego artykułu dla swojego klienta.