Deep Purple - płyty

Deep Purple

A z tymi Purplami to jest tak, że ich muzyka zawsze wydawała mi się smutna i nostalgiczna. Niezależnie jak szybko przebierał palcami po strunach Ritchie Blackmore, lub inny gitarzysta, bez względu na pasaże wyczarowywane przez Jona Lorda, lub innego klawiszowca – i tak dalej, i tak dalej – wciąż był w tym wszystkim jakiś ledwo widoczny cień tęsknoty, a może niespełnienia. Wiele okładek płyt jedynie potwierdza mój subiektywny stosunek do muzyki.
Bo ja tak w ogóle to bardzo lubię nastrój smutku i nostalgii. Gorzej z niespełnieniem.

Wydaje się, że na początku artystycznej drogi panowie, wtedy jeszcze bardzo młodzi chłopcy, wcale nie zamierzali odkrywać heavy metalu ani hard rocka. Prawdopodobnie, jak chyba każdy w młodości, poza zostaniem śmieciarzem, marzyli też o przejściu do historii, ale chyba wiązali swoje nadzieje z rokiem progresywnym, czy wręcz symfonicznym. Dobitnie świadczą o tym pierwsze cztery płyty zwieńczone Koncertem na zespół i orkiestrę. Sukcesy były średnie, a apetyty rosły.

 
Zmian stylu Deep Purple zwykło się upatrywać w przyjściu do zespołu wokalisty Iana Gillana (na miejsce Roda Evansa) i basisty Rogera Glovera (na miejsce Nicka Simpera). A jednak na moment zwrotny trzeba było jeszcze chwilę poczekać. Przecież obaj panowie już uczestniczyli w nagraniu Concerto for Group and Orchestra i nic ważnego się nie wydarzyło. Zresztą, wystarczy posłuchać – skądinąd przeuroczych – piosenek ich macierzystej grupy Episode Six, aby zrozumieć, że rewolucje na razie nie były im w głowie.

Moim zdaniem, właściwie wszystko, co wydarzyło się później, zawdzięczamy wręcz chorobliwej ambicji Ritchiego Blackmore'a. Nie mógł podogzić się z faktem, że liderem kapeli stał się Jon Lord, bo to jego umiłowanie dla muzyki symfonicznej i klasycznej ukształtowało wczesny repertuar grupy. Grupy, która pod jego dowództwem wydała w ciągu jednego roku trzy bardzo dobre albumy.
Brakowało tylko sukcesu.

Podobno, gdy wspomniany już dwukrotnie, Concerto for Group and Orchestra kompletnie nie sprostał oczekiwaniom Blackmore'a, ten miał Lordowi wprost zaproponować całkowitą zmianę stylu. Ponoć powiedział coś w tym rodzaju: jeżeli nam nie wyjdzie, to możemy do końca życia grać z orkiestrą symfoniczną!

Stworzyli płytę Deep Purple in Rock. I wyszło.
 

Moim zdaniem wyszło także nieco wbrew artystycznym oczekiwaniom Blackmore'a (jego dokonania z zespołem Blackmore's Night świadczą o tym chyba najlepiej).
Pierwszą płytą, na której słychać radość ze wspólnego grania jest, według mnie. dopiero Perfect Strangers, ale minęło jeszcze wiele lat, zanim się ukazała. Panowie musieli dojrzeć do osiągniętego sukcesu. A i tak, jak pokazała historia, dorośli nie wszyscy. I nie ma w tych słowach krytyki, Każdy żyje na własny rachunek. Nawet jeśli żyje w zespole rockowym.

Dyskografia (wybór)

Albumy studyjne:

• Shades of Deep Purple (1968)
• The Book of Taliesyn (1968)
• Deep Purple (1969)
• Deep Purple in Rock (1970)
• Fireball (1971)
• Machine Head (1972)
• Who Do We Think We Are (1973)
• Burn (1974)
• Stormbringer (1974)
• Come Taste the Band (1975)
• Perfect Strangers (1984)
• The House of Blue Light (1987)
• Slaves and Masters (1990)
• The Battle Rages On... (1993)
• Purpendicular (1996)
• Abandon (1998)
• Bananas (2003)
• Rapture of the Deep (2005)
• Now What?! (2013)
• Infinite (2017)
• Whoosh! (2020)
• Turning to Crime (2021)
• =1 (2024)

Live:

• Concerto for Group and Orchestra (1969)
• Made in Japan (1972)
• Made in Europe (1976)
• Last Concert in Japan (1977)
• Deep Purple in Concert (1980)
• Live in London (1982)
• Nobody's Perfect (1988)
• Scandinavian Nights - Stockholm 1970 (1988)
• In the Absence of Pink (1991)
• Gemini Suite Live (1993)
• Come Hell or High Water (1994)
• King Biscuit Flower Hour Presents: Deep Purple in Concert - Long Beach 1976 (1995)
• California Jamming (1996)
• Mk III: The Final Concerts (1996)
• Live at the Olympia '96 (1997)
• Total Abandon: Australia '99 (1999)
• In Concert with The London Symphony Orchestra (2000)
• Live in Paris 1975 (2001)
• This Time Around: Live in Tokyo (2001)
• Inglewood - Live in California (2002)
• Live in Denmark 1972 (2002)
• Kneel & Pray - Live in Montreux '69 (2003)
• The Best of Deep Purple: Live in Europe (2003)
• Perks and Tit - San Diego 1974 (2004)
• Live in Europe 1993 (2006)
• Live at Montreux 1996 (2006)
• Live at Montreux 2006 (2007)
• Phoenix Rising (Coverdale • Hughes • Bolin • Paice • Lord) (2011)
• BBC Sessions 1968-1970 (2011)
• Live at Montreux 2011 (2011)
• Perfect Strangers Live (2013)
• Graz 1975 (2014)
• Long Beach 1971 (2015)
• From the Setting Sun... (In Wacken) (2015)
• ...To the Rising Sun (In Tokyo) (2015)
• The Infinite Live Recordings, Vol. 1 (2017)
• Live in Newcastle 2001 (2019)
• Live in Rome 2013 (2019)
• Hammersmith Apollo London, England 2002/02/22 – Live in London 2002 (2021)

Kompilacje:

• Purple Passages (1972)
• Mark I & II (1973)
• 24 Carat Purple (1975)
• Powerhouse (
• Singles A's and B's (1978)
• The Mark II Purple Singles (1979)
• The Very Best of Deep Purple (1980)
• Greatest Purple (1985)
• Knocking at Your Back Door: The Best of Deep Purple in the 80's (1992)
• Smoke on the Water: The Best Of (1994)
• Shades 1968–1998 (1999)
• Days May Come and Days May Go (2000)
• Listen, Learn, Read On (2002)
• Purple Hits (2003)
• The Early Years (2004)
• Deep Purple Forever: The Very Best Of (2005)
• Singles & E.P. Anthology '68–'80 (2010)
• A Fire in the Sky (2017)

Domyślna treść artykułu.

W każdym nowo utworzonym artykule pokaże się wpisany tutaj tekst. Wpisz więc tutaj domyślną treść nowego artykułu lub instrukcję dodawania nowego artykułu dla swojego klienta.

Muzyczny dziennik Jerza