Camel – płyty

Camel - Rain Dances

1977

Podobno Jedlnia Letnisko jest teraz miastem, ale w 1977 roku była wsią. Może nie zabitą dechami, a przynajmniej nie w całości, bo zdarzały się imprezy na dechach nad rzeką. Młodzież nie ma pojęcia, o czym mówię, a starszym łza się w oku kręci i ręka sama wskakuje do kieszeni po nóż.

Ja się na dechach w Jedlni nie bawiłem, bo byłem za mały.

W Jedlni całą rodziną spędzaliśmy wakacje. Bite dwa miesiące, a nawet więcej. I to był ten czas wolności, swobody i kształtowania się we mnie zupełnie innego człowieka.

Wynajęty na lato dom w Jedlni Letnisko miał zieloną, oszkloną werandę. Gospodarze nazywali się Bekasiewiczowie, a my, jak to my. Weranda była niezastąpiona. Weranda stawała się namiastką swobody, gdy padał deszcz. Można było siedzieć z nosem przylepionym do szyby, patrzeć w swoje odbicie i śledzić płynące krople.

Są obrazy, które zostają w człowieku na zawsze.

Płyta Rain Dances ukazała się 1977 roku. Oczywiście wtedy nie miałem o tym pojęcia, chociaż już wodziłem radio tranzystorowe przyczepione do kierownicy roweru, żeby słuchać muzyki. No tak, ale radio odbierało Program Pierwszy Polskiego Radia. Camel nie miał szans przebić się wtedy na tę antenę ze swoją muzyką. Dlatego nie miała ona żadnego wpływu na moje ówczesne życie. Natomiast w życiu artystycznym Camela, zmieniło się wszystko.

Od tej płyty zmieniło się wszystko.

Ewolucja muzyczna trwała, grupa rozwijała się artystycznie, co w konsekwencji doprowadziło do pierwszej bardzo istotnej zmiany składu. Wyleciał definitywnie basista i wokalista Doug Ferguson. Podobno jego umiejętności nie nadążały za zmianami. Po latach Andrew Latimer miał stwierdzić, że Doug Ferguson był wyjątkowo ważny w zespole, bowiem nie tylko nadawał kierunek artystyczny, ale przede wszystkim potrafił zebrać do kupy wszystko organizacyjnie. No i hamował kłótnie między Latimerem a Peterem Bardensem.

Na miejsce Douga Fergusona przyszli dwaj doświadczeni, doskonali muzycy. Basista i wokalista Richard Sinclair wywodził się z progresywnej grupy Caravan, zaś trębacz, saksofonista, flecista... Mel Collins z jeszcze bardziej progresywnego King Crimson. Utarło się, że obaj panowie, a zwłaszcza Sinclair, zdominowali grupę i płytę Rain Dances nadając jej bardziej jazzowe brzmienie. No, nie wiem. Kompozycji obu muzyków tu raczej niewiele. Jazzowe wycieczki, jeżeli się już upierać, są w jednym utworze, ale to rockowe granie z jazzowy dęciakiem. I tyle. Owszem, całą muzykę mocno zdominował bas. Ktoś napisał, że bas jest tutaj w kontrze do pozostałych instrumentów. Może i tak, ale wynika to z prostego faktu, że Sinclair nigdy nie był tylko basistą rytmicznym, ale muzykiem grającym na giatarze basowej. A to wiele zmienia.

Wystarczy posłuchać tej płyty.

Czy ja jej bronię? Trochę tak, bo przez lata utarło się, że płyta beznadziejna. Fani poprzedniego i następnego wcielenia Camela odrzucają ją gremialnie, ale jakoś nigdy nie przeszkadzało im, że większość materiału, to obowiązkowe pozycje koncertowych set-list niemal do końca scenicznej kariery zespołu. Czyli chyba nie było tak źle.

A że kompozycje są krótsze, bardziej piosenkowe? Wymogi rynku, wymogi pracy, wymogi stawiane samemu sobie bywają różne. Cóż, każdy pisarz musi od czasu do czasu stworzyć opowiadanie. Chociażby o chłopcu z okładki Rain Dances.

1. First Light 5:01

(Peter Bardens, Andrew Latimer)

2. Metrognome 4:15

(Peter Bardens, Andrew Latimer)

3. Tell Me 4:06

(Peter Bardens, Andrew Latimer)

4. Highways of the Sun 4:29

(Peter Bardens, Andrew Latimer)

5. Unevensong 5:35

(Peter Bardens, Andrew Latimer, Andy Ward)

6. One of These Days I'll Get an Early Night 5:53

(Peter Bardens, Mel Collins, Andrew Latimer, Richard Sinclair, Andy Ward)

7. Elke 4:26

(Andrew Latimer)

8. Skylines 4:24

(Peter Bardens, Andrew Latimer, Andy Ward)

9. Rain Dances 3:01

(Peter Bardens, Andrew Latimer)

CD bonus track
10. Highways of the Sun (Single edit) 4:01

(Peter Bardens, Andrew Latimer)

2009 Expanded & Remastered Edition

10. Highways of the Sun 4:00

(Single version)

11. First Light 5:01